ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ

foto1
foto1
foto1
foto1
foto1

4o ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΕΡΑΙΑΣ

Αύγουστος 2019
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31

ΜΑΘΗΤΕΣ

Μια ευχάριστη συναυλία…

Οι περισσότεροι γονείς είναι φιλικοί, υποστηρικτικοί και πρόθυμοι να συνεργαστούν με τους δασκάλους για να διασφαλίσουν ότι τα παιδιά τους θα έχουν την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση. Αλλά κάποιοι γονείς, ευτυχώς λίγοι, φαίνεται να έχουν πρόβλημα με τους δασκάλους. Δεν δείχνουν πολύ σεβασμό και οι λόγοι για τους οποίους το κάνουν αυτό, συχνά δεν έχουν καμία σχέση με τον εμπλεκόμενο εκπαιδευτικό. Επομένως που οφείλεται η έλλειψη σεβασμού;

Πριν από έναν αιώνα, οι δάσκαλοι ήταν σχεδόν σίγουρα από τα πιο μορφωμένα μέλη των κοινοτήτων τους. Αυτό σήμαινε ότι, σε κάποιο βαθμό, είχαν κατακτήσει ένα ανώτερο κοινωνικό status εξαιτίας της εκπαίδευσής τους. Σήμερα, το εκπαιδευτικό επίπεδο των δασκάλων θεωρείται ότι είναι το ίδιο με το μεγαλύτερο μέρος της κοινότητας, επειδή τόσοι πολλοί άνθρωποι της κοινωνίας έχουν τελειώσει το Λύκειο και έχουν αποφοιτήσει από το Πανεπιστήμιο. Κατά συνέπεια, οι δάσκαλοι δεν είναι πλέον αξιοσέβαστοι λόγω της εκπαίδευσής τους και οι γονείς παρατηρούν ότι το κοντό ωράριο αλλά και οι διακοπές που απολαμβάνουν κατά τη διάρκεια της χρονιάς, δεν συγκρίνεται με το δικό τους εργασιακό ωράριο.

Οι γονείς δεν αντιλαμβάνονται πραγματικά τι κάνουν οι εκπαιδευτικοί στην τάξη. Όλοι έρχονται στο σχολείο και επομένως όλοι υποθέτουν ότι καταλαβαίνουν τι συμβαίνει εκεί και δεν φαίνεται να είναι ιδιαίτερα δύσκολο: Οι δάσκαλοι εμφανίζονται για πέντε ημέρες την εβδομάδα, για έξι ώρες την ημέρα, αν και υπάρχουν ημέρες που το ωράριο εργασίας είναι ακόμη μικρότερο, μιλάνε για λίγο και επιστρέφουν νωρίς στο σπίτι τους.

Για τους αρνητικούς γονείς δεν έχει σημασία ότι:

  • Ο δάσκαλος συνεχώς προσπαθεί να περάσει γνώσεις στα παιδιά.
  • Εργάζεται άλλες τόσες ώρες στο σπίτι, για να αναπτύξει σχέδια μαθήματος.
  • Κουράζεται πολύ να κατανοήσει τον ιδιαίτερο τρόπο, με τον οποίο εργάζεται το μυαλό του κάθε μαθητή/τριας.
  • Η θεωρία και η πρακτική της παιδαγωγικής είναι πραγματικά δύσκολη και μη προβλέψιμη. (Η ιατρική επιστήμη είναι πιο προβλέψιμη…)
  • Συνυπάρχουν πολλές φορές διοικητικές δυσκολίες και υπηρεσιακά προβλήματα.

Εξωτερικά φαίνεται ότι οι εκπαιδευτικοί παρακολουθούν και συμμετέχουν σε μια ευχάριστη συναυλία. Φυσικά, αν οι περισσότεροι γονείς προσπαθούσαν να διδάξουν για μερικές εβδομάδες, αν τελικά το κατόρθωναν να αντέξουν στην πίεση τόσων εργασιακών ημερών, θα είχαν αλλάξει ριζικά αντιλήψεις, για το εκπαιδευτικό επάγγελμα.

Ένας άλλος σοβαρός λόγος για τον οποίο οι εκπαιδευτικοί λαμβάνουν λιγότερο σεβασμό είναι και η εκάστοτε εκπαιδευτική πολιτική. Οι πολιτικοί σε ανώτερα επίπεδα διακυβέρνησης έχουν ελάχιστο ενδιαφέρον για την εκπαίδευση και θεωρούν το Υπουργείο Παιδείας ως ένα εργαλείο για την ανάδειξη της συνολικής κυβερνητικής πολιτικής. Αυτό έχει οδηγήσει σε προγράμματα σπουδών που υπαγορεύονται από γραφειοκράτες και ως εκ τούτου οι ιδιαίτερες, οι μοναδικές ανάγκες των μαθητών/τριών έχουν αγνοηθεί. Οι περισσότεροι από αυτούς τους γραφειοκράτες είναι πλήρεις από ιδέες και θεωρίες, αλλά πολύ μακριά από την πραγματική σχολική εμπειρία. Πολύ συχνά ακολουθούν την κατεύθυνση ενός ημιάγριου «λαϊκισμού».

Ακόμη χειρότερα, όταν τα πράγματα για μία κυβέρνηση δεν πάνε καλά και αμφισβητούνται οι εκπαιδευτικές προτάσεις που έχει νομοθετήσει πρέπει να βρεθούν οι αποδιοπομπαίοι τράγοι για να αναλάβουν την ευθύνη των εκλεγμένων αξιωματούχων που ήταν τόσο πρόθυμοι να αρπάξουν τα ηνία της διακυβέρνησης. Δυστυχώς, οι εκπαιδευτικοί αποτελούν μια πολύ βολική ομάδα-στόχο. Είναι μια εύκολη πολιτική κίνηση για να σκιαγραφηθούν οι δάσκαλοι ως τεμπέληδες και να θεωρηθούν υπαίτιοι για τα δεινά του εκπαιδευτικού συστήματος. Είναι αλήθεια, ότι αρκετοί πρωταγωνιστές όλων των πολιτικών κομμάτων, στο παρελθόν, το έχουν κάνει ακριβώς αυτό, συχνά, επιλέγοντας σκόπιμα «μάχες» με τους δασκάλους, για να κερδίσουν πολιτικά σημεία.

Επίσης η στάση των γονέων έχει αλλάξει. Παλαιότερα οι αντιλήψεις των γονέων και των εκπαιδευτικών ήταν κοινές. Η πειθαρχία στην τάξη είχε συνέχεια στο σπίτι. Αυτό δεν συμβαίνει πάντα σήμερα. Πολλοί γονείς ξεκινούν με την παραδοχή ότι οι μικρές τους αγάπες είναι σωστές και επομένως ο δάσκαλος πρέπει να είναι λάθος. Έτσι συχνά έρχονται σε αντίθεση και προσβάλλουν τον δάσκαλο που είχε την αγωνία να πειθαρχήσει ή ακόμα και να δώσει ένα κακό βαθμό στη μικρή Κατερίνα ή τον Περικλή.

Οι λόγοι για τους οποίους οι γονείς έχουν αλλάξει στάση είναι εξαιρετικά πολύπλοκοι. Αρχικά, οι γονείς πιέζονται για το χρόνο. Συχνά δύο γονείς εργάζονται ή ένας μόνο γονέας προσπαθεί να αντιμετωπίσει (τυπικά) μόνη της και οι γονείς πρέπει μερικές φορές να δουλέψουν σε δύο ή περισσότερες θέσεις εργασίας για να τα βγάλουν πέρα. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι γονείς είναι συχνά κουρασμένοι, φθαρμένοι από την σύνθετη εργασία, με πολύ καταπιεσμένο θυμό και δεν έχουν την υπομονή να ερευνήσουν βαθύτερα αυτό που συμβαίνει με τα παιδιά τους. Πράγματι, μέρος της υπερβολικής ανταπόκρισής τους μπορεί να οφείλεται σε ενοχή. Δεδομένου ότι δεν ξοδεύουν αρκετό χρόνο με τα παιδιά τους, προσπαθούν, ως αποζημίωση να είναι υπερβολικά καλοί με τα παιδιά τους. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι μπορεί να επιτρέπουν στο παιδί να κάνει πράγματα που δεν έπρεπε να κάνει και συνακόλουθα να θεωρούν τον δάσκαλο ως κακό παιδαγωγό.

Επίσης, μερικά παιδιά είναι διακοσμητικά και υπάρχουν, για τον εγωισμό των γονιών τους. Τα παιδιά θεωρούνται μερικές φορές ως κατεχόμενα πράγματα, όπως το αυτοκίνητο, τις διακοπές ή το κινητό τηλέφωνο. Ασφαλώς κανείς δεν επιτρέπει σε κάποιον να αγγίξει το αυτοκίνητό ή το κινητό του. Πόσο χειρότερο είναι όταν ένας δάσκαλος τολμά να διαλύσει την εικόνα που αντικατοπτρίζεται στο παιδί, το οποίο είναι τελικά μια εκδήλωση της ύπαρξής των γονέων και μια βιτρίνα για την ανωτερότητα των γονιδίων τους; Η έλλειψη χρόνου και οι εγωιστικές εκδηλώσεις προκαλούν την αποτυχία των γονέων στο καθήκον τους να πειθαρχούν τα παιδιά.

Ένα άλλο ζήτημα είναι το γεγονός ότι μερικοί γονείς ήταν και εκείνοι αποδομημένα παιδιά και δεν καταλαβαίνουν γιατί ο κόσμος αλλά και τα σχολεία δεν οργανώνονται, μόνο για εκείνους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι αγενείς, απαιτητικοί, εχθρικοί για την εξυπηρέτηση των ανθρώπων και δυστυχώς βλέπουν τους δασκάλους ως υπηρέτες τους, των οποίων η πρωταρχική ευθύνη είναι να δρουν ως νταντάδες. Αυτοί οι γονείς συχνά κατηγορούν τους δασκάλους για την έλλειψη τρόπων ή πειθαρχίας των παιδιών, αγνοώντας εντελώς το γεγονός ότι αυτή είναι πρώτιστα η δική τους ευθύνη και όχι των εκπαιδευτικών.

Και το σύστημα λειτουργεί εναντίον εκπαιδευτικών. Πριν από δύο γενιές, η πειθαρχία θα μπορούσε να σημαίνει κάποια μορφή ταπείνωσης (πάνε να σταθείς στη γωνία της τάξης, ένα χαστούκι με το χέρι ή χτύπημα με ένα χάρακα ή ακόμα και με λουρί. Σήμερα, όλα αυτά θεωρούνται σκοτεινά μέτρα, κάθε είδους βία σωματική ή λεκτική απαγορεύεται και οι εκπαιδευτικοί, στο  άλλο άκρο,  είναι σχεδόν ανίσχυροι σε θέματα πειθαρχίας. Ακόμα χειρότερα, συχνά φοβούνται τις επιπτώσεις μιας επίπληξης ή μεγαλύτερης τιμωρίας. Επίσης, θα δεχτούν μια τρομερή επίθεση από τον γονέα με την απειλή του εισαγγελέα. Οι κίνδυνοι είναι υψηλοί και η επαγγελματική ανταπόδοση ελάχιστη. Αυτό σημαίνει ότι το κίνητρο για πειθαρχία σε όλους τους εκπαιδευτικούς προσεγγίζει σήμερα το μηδέν. Εντελώς στρεβλά, αυτή η έλλειψη επιθυμίας για πειθαρχία, μετράει εναντίον των δασκάλων, επειδή θεωρούνται αδύναμοι, παράξενοι και στο τέλος αποφεύγουν εντελώς τη δουλειά τους ως παιδαγωγοί.

Το μέλλον επίσης παρουσιάζεται δυσοίωνο: Αρχικά γιατί οι γεννήσεις παιδιών μειώνονται, άρα και αυτά θεωρούνται πολύτιμα να τα έχει κανείς. Ύστερα γιατί ο ανταγωνισμός για οικονομική επιβίωση θα μειώσει ακόμη περισσότερο στα μάτια των γονέων την αξία της εκπαίδευσης ως ανθρώπινο επίτευγμα. Οι άνθρωποι, σε αυτό το πιο ανταγωνιστικό περιβάλλον, δεν θα γίνουν πιο υπομονετικοί και δεν πρόκειται να διαθέσουν περισσότερο χρόνο στην κατανόηση των ζητημάτων στο σχολείο. Οι γονείς του αύριο είναι πιο πιθανό να έχουν λιγότερη υπομονή και να ενδιαφέρονται λιγότερο για τα θέματα του παιδιού τους - καθιστώντας τους ακόμη χειρότερους, ως γονείς.

Όλα αυτά ακούγονται λίγο θλιβερά, ωστόσο, υπάρχουν κάποιες προτάσεις:

α) Τα σχολεία και οι εκπαιδευτικοί πρέπει να γίνουν ενεργά περιγράφοντας τις ευθύνες όλων των ομάδων, συμπεριλαμβανομένων (κυρίως) των γονέων. Πρέπει να έχουν ένα σαφές σύνολο κατευθυντήριων γραμμών σχετικά με το τι συνιστά αποδεκτή συμπεριφορά, ποιες είναι οι πειθαρχικές συνέπειες για απαράδεκτη συμπεριφορά και να περιγράψουν τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθήσουν οι γονείς εάν θέλουν να προσφύγουν σε μια πειθαρχική απόφαση. Οι γονείς μπορούν να υπογράψουν έναν τέτοιο κανονισμό. Αυτό δεν θα λύσει όλα τα προβλήματα, αλλά μπορεί να προσφέρει ένα μέσο υπεράσπισης του σχολείου και των εκπαιδευτικών του εναντίον γονέων που θέλουν μόνο να παραπονεθούν και να επιτεθούν, αγνοώντας άλλες παραμέτρους.

β) Το έργο που κάνουν οι εκπαιδευτικοί είναι κρίσιμο για την επιτυχία της κοινωνίας, ανεξάρτητα από το αν οι γονείς κατανοούν σε βάθος τη σημασία του. Οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να απολαμβάνουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ικανοποίηση από τα επιτεύγματα των μαθητών τους επειδή είναι πολύ απίθανο το σύνολο της κοινωνίας ή ένα συγκεκριμένο σύνολο γονέων, να δείξει σε σύντομο χρόνο εκτίμηση και αναγνώριση.

 

Εκ μέρους όλων των αρνητικών γονέων, ως Διευθυντής, θα έλεγα ευχαριστώ, εκπαιδευτικοί, για όσα όλα κάνετε. Μπορεί η διδασκαλία να είναι μέσο της επιβίωσης σας, αλλά το επάγγελμά σας βασικά είναι η σωτηρία και η εξέλιξη της ανθρωπότητας.

 

ΠΑΣΧΑΛΗΣ Δ. ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Ειδικευμένος επιστημονικά στη Σχολική Παιδαγωγική

 

Η ΦΥΓΗ ΤΩΝ ΡΟΜΑ ΜΑΘΗΤΩΝ/ΤΡΙΩΝ ΜΑΣ

Κατά τη διάρκεια των διακοπών των Χριστουγέννων έγινε ένα θλιβερό συμβάν μεταξύ των Ρομά, με πολλή βία, με αποτέλεσμα οι Ρομά που διέμεναν στην περιοχή των παλαιών καταστημάτων LIDL, να εγκαταλείψουν τον καταυλισμό και να διασκορπιστούν σε διάφορα μέρη της Ελλάδος. Οι μαθητές/τριες από τον καταυλισμό που φοιτούν στο σχολείο είναι δεκατέσσερις (14) τον αριθμό. Εκτός των μαθημάτων στις τάξεις τους, παρακολουθούσαν και τα μαθήματα στην τάξη Υποδοχής με πολύ καλές προοπτικές, όπως μας περιγράφει η εκπαιδευτικός τους Ζωή Ασημοπούλου.

Το γεγονός της φυγής των μαθητών/τριών Ρομά μας λύπησε ιδιαίτερα, αφού καταβλήθηκε αρκετή προσπάθεια από τον Διευθυντή, τους εκπαιδευτικούς τους, αλλά και από την ψυχολόγο των Ρομά, την κ. Αλεξάνδρα Καλαϊτζίδου, για την ένταξη και την προσαρμογή τους στο σχολικό περιβάλλον. Επίσης, όλη η σχολική κοινότητα τους αγκάλιασε και ήταν ιδιαίτερα συμπαθείς από τους/τις  συμμαθητές/τριες τους. Ελπίζουμε ότι η κατάσταση θα αλλάξει και  η ελληνική πολιτεία θα πράξει τελικά το καθήκον της, ώστε στο έτος 2019,  καμία οικογένεια, ανεξάρτητα από την καταγωγή ή τα φυλετικά χαρακτηριστικά της, δεν θα φοβάται να στείλει τα παιδιά της στο σχολείο, με κίνδυνο την απώλεια της ζωής των μελών της.

Περιμένουμε ξανά τους/τις Ρομά μαθητές/τριες μας να χαμογελάσουν και να παίξουν μαζί μας…

Κάποιες σκέψεις για την παιδαγωγική των μαθητών/τριών…

(ΠΡΟΪΜΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ) 

Για τους εκπαιδευτικούς, οι γονείς μπορούν να είναι ο χειρότερος εχθρός ή ο καλύτερος φίλος τους. Κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, έχω συνεργαστεί με μια σειρά από τους πιο δύσκολους γονείς, καθώς και με πολλούς από τους καλύτερους γονείς. Πιστεύω ότι η πλειοψηφία των γονέων κάνει μια καταπληκτική δουλειά και προσπαθούν πραγματικά να κάνουν ότι καλύτερο μπορούν, για τα παιδιά τους. Η αλήθεια είναι ότι το να είσαι γονιός δεν είναι εύκολο. Κάνουμε λάθη και δεν υπάρχει τρόπος να είμαστε καλοί σε όλα. Μερικές φορές οι  γονείς είναι σημαντικό να στηρίζονται και να ζητούν συμβουλές από ειδικούς σε ορισμένους τομείς. Ως επικεφαλής του 4ου Δημοτικού Σχολείου Περαίας, θα ήθελα να εκφράσω μερικές παιδαγωγικές προτροπές για τους γονείς, για τις οποίες πιστεύω ότι κάθε εκπαιδευτικός θα ήθελε να γνωρίζουν, και αυτό θα ωφελήσει και τα παιδιά τους.

 

Περισσότερα...

Ο ΚΑΙΡΟΣ

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Copyright 2019  4ο Δημοτικό Σχολείο Περαίας

 

 Δημιουργία και ανάπτυξη του ιστότοπου Πασχάλης Δημόπουλος mail to: dnapas@otenet.gr.